กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เยว่ ฉงเหนิง
หญิงชราคนนั้นได้ยินว่าสามารถไปเมืองหลักได้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ
“ผู้บัญชาการ คุณ…คุณหมายความว่าลูกชายของฉัน เขาสามารถไปใช้ชีวิตที่เมืองหลักได้เหรอ?”
“ใช่”
เด็กหนุ่มโอเมก้าเองก็ดูมีความสุขมาก
“ดีจังเลย พวกเราสามารถไปใช้ชีวิตที่เมืองหลักได้แล้ว”
นายทหารหน้าตาเย็นชาประสานมือไว้ด้านหลัง ก่อนอธิบายว่า
“ไม่ แม่ของนายไปไม่ได้ มีแค่นายเท่านั้นที่ไปได้”
“อะไรนะ?”
เด็กหนุ่มโอเมก้าลังเล
“ถ้า…ถ้าอย่างนั้นผมไม่ไปแล้ว ผมอยากอยู่กับแม่!”