บทที่ 25 ความกังวลของฉืออิ่ง

เมื่อเห็นว่าทหารของตระกูลฮั่วเริ่มตรวจสอบทีละคน เสิ่นเฉินซู่กับซูหลีหยางก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เพราะใบหน้าที่พวกเขาคัดลอกมานั้นเป็นใบหน้าของคนอื่น และเจ้าของใบหน้าตัวจริงก็อยู่ในกลุ่มผู้ลี้ภัยด้วย

แม้บนใบหน้าจะเต็มไปด้วยคราบดำจนมองเห็นได้ไม่ชัด แต่ถ้าตรวจสอบอย่างละเอียดก็ต้องพบความผิดปกติแน่นอน

ทั้งสองหันไปมองฉืออิ่งด้วยสายตาประหนึ่งกำลังถามว่า “ทำยังไงดี?”

ฉืออิ่งส่งสัญญาณให้พวกเขาอย่าเพิ่งร้อนรน

ขณะที่เขากำลังคิดหาทางรับมืออยู่นั้น บนถนนที่อยู่ไกลออกไปก็มีรถกระบะหลายคันแล่นเข้ามา ก่อนจะเบรกกะทันหันและจอดตรงหน้าฮั่วสือเยี่ยน

ประตูรถหลายคันเปิดออก ทหารระดับนายทหารหลายนายเดินลงมา แต่ละคนมีสีหน้าเย็นชา

นายทหารที่เป็นชายอัลฟ่าวัยกลางคนซึ่งเป็นผู้นำ กวาดตามองเหล่าผู้ลี้ภัยรอบ ๆ ก่อนตวาดขึ้น

“ใครอนุญาตให้ผู้ลี้ภัยพวกนี้เข้ามา?!”

“ฉันเอง”