บทที่ 24 “ไอ้โอเมก้าเนรคุณ!”

“หา?”

ทหารนายหนึ่งมีสีหน้าลำบากใจ

“ผู้บังคับบัญชา พวกเราน่าจะพอได้แล้วนะครับ…”

พวกเขาต่างรู้ดีถึงการต่อสู้ระหว่างตระกูลมหาเศรษฐีเหล่านี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าความขัดแย้งในการช่วงชิงผลประโยชน์

ในยามปกติ หากทำตามคำสั่งแล้วช่วยทำให้อีกฝ่ายลำบากเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คนที่ซวยก่อนก็คงเป็นพวกปลาตัวเล็กกุ้งตัวน้อยอย่างพวกเขา

เรื่องที่ผู้ยิ่งใหญ่ต่อสู้กันแล้วลูกน้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วยนั้นเกิดขึ้นมาไม่น้อยแล้ว ทุกคนจึงมีสีหน้าลำบากใจ

“ฉันสั่งให้ทำก็ทำสิ! ตกลงใครเป็นผู้บังคับบัญชากันแน่?!”

เหยาเหล่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ กัดฟันพูดว่า

“พวกมันฝ่าฝืนกฎหมายของฐานที่มั่นอย่างเปิดเผย ฉันก็แค่ตอบโต้ตามกฎหมายและกฎระเบียบอย่างถูกต้อง จะว่าไปก็สมเหตุสมผล!”