บทที่ 23 แต่เขาไม่เสียใจ

“นายสมควรแล้วไม่ใช่หรือไง?”

เสิ่นเฉินซู่มีสีหน้าไม่พอใจ เมื่อนึกถึงตอนที่ฉืออิ่งไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วจากไปคนเดียว ในใจก็ยังคงรู้สึกโกรธอยู่เล็กน้อย

“นายจะทำตัวเป็นฮีโร่ไปทำไม? คนเดียวไปท้าสู้กับทั้งกองทัพ นายคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์แมนหรือไง?”

เมื่อได้ยินคำถามด้วยความโมโหจากเพื่อน ฉืออิ่งก็หลุบตาลงด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ

“ขอโทษ… ฉันไม่ควรทิ้งพวกนายไว้”

“ฉันรู้ว่านายรู้สึกผิดและเสียใจกับการตายของหยางฉี่”

น้ำเสียงของเสิ่นเฉินซู่แฝงด้วยความสะอื้นเล็กน้อย

“แต่พวกเราเป็นเหมือนญาติเพียงคนเดียวของกันและกันในโลกใบนี้นะ ถ้านายเป็นอะไรไป แล้วพวกเราจะไม่เสียใจหรือไง?”

ซูหลีหยางพยักหน้า

“ใช่ นายหายตัวไปกะทันหัน พวกเราเป็นห่วงแทบแย่…”