บทที่ 2 พรพิเศษ: “งั้นฉันไปนะ?”

บทเรียนครั้งนี้กินเวลายาวนานถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน

ฉืออิ่งถูกอีกฝ่ายทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากตอนแรกที่โกรธจัดและด่าทออย่างรุนแรง ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นการวิงวอนอย่างไร้เรี่ยวแรง และท้ายที่สุด แม้แต่เสียงครางเบา ๆ ก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้

ในช่วงที่สติของเขาพร่าเลือนเป็นครั้งสุดท้าย เขาเห็นมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย ทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง

ด้วยความไม่ยอมแพ้ เขาพึมพำด่าออกมาไม่กี่คำ ก่อนจะอ้าปากกัดไหล่ของอีกฝ่าย จนกระทั่งได้ลิ้มรสคาวเลือดในปากจึงยอมปล่อย

ทว่าการโจมตีที่แทบไม่ต่างจากการตะกุยเล็บของสัตว์ตัวเล็กเช่นนี้ สำหรับอัลฟ่าที่ร่างกายแข็งแรงกำยำแล้ว กลับแทบไม่ต่างอะไรจากการหยอกล้อ และยิ่งทำให้อีกฝ่ายฮึกเหิมขึ้นกว่าเดิม