บทที่ 1 ผู้ชายแท้ ๆ อย่างผมดันกลายเป็นโอเมก้า?!

กลางดึก

ณ หุบเขาลึกอันเงียบสงบ กองกำลังทหารกลุ่มหนึ่งได้ตั้งค่ายพักแรมอยู่ที่นี่

เหล่าทหารต่างพากันล้อมวงรอบกองไฟที่กำลังลุกโชน สายตาพากันเหลือบมองไปยังเต็นท์หลังหนึ่ง พร้อมกับส่งยิ้มมีเลศนัยและสายตาล้อเลียนใส่กัน

แสงเทียนวับแวมทอดเงาลงบนผ้าใบเต็นท์ เงามืดสองร่างกำลังแนบชิดพันธนาการเข้าหากันอย่างแนบแน่น เพิ่มบรรยากาศความเย้ายวนชวนฝันให้กับผืนป่ารกร้างยามค่ำคืน

“อื้ม……”

ฉืออิ่งถูกความร้อนรุ่มแปลกปลอมจู่โจมเข้าเล่นงาน ผิวพรรณกายคล้ายมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่ว จนเขาอดไม่ได้ที่จะขดตัว ปลายนิ้วเท้า เกร็งพร้อมกับปรือเปลือกตาที่แดงก่ำและพร่ามัวขึ้นมา

ใครจะคาดคิดเล่า ว่าจะเผชิญหน้าเข้ากับดวงตาสีเงินคู่หนึ่งเข้าอย่างจังจนตั้งตัวไม่ติด ทำเอาเขาตกใจจนพยายามจะดีดตัวลุกขึ้นหนี ทว่ากลับถูกชายหนุ่มตรึงกักขังไว้อย่างแน่นหนาจนไม่สามารถดิ้นรนหลบหนีไปไหนได้เลยแม้แต่น้อย

“อย่าขยับ!”

น้ำเสียงของชายหนุ่มทุบต่ำและแหบพร่า กลิ่นอายเหล้าเข้มข้นที่ลอยคละคลุ้งอยู่รอบตัว ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของฉืออิ่งล่องลอยพร่ามัวยิ่งขึ้นไปอีก

กระทั่งบังเกิดความรู้สึกยอมจำนนและพึ่งพิงต่อชายหนุ่มที่อยู่เบื้องบนอย่างห้ามไม่อยู่