บทที่ 3 นายน้อยฮั่วผู้ไล่ตามไม่ยอมเลิกรา

แต่เขายังเดินไปได้ไม่ไกลนัก หน้าผากก็เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ แล้ว

เมื่อครู่สถานการณ์คับขันถึงชีวิต เขาจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้ แต่ตอนนี้เมื่อผ่อนฝีเท้าลงและได้พักอยู่ครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

เขาพิงลำต้นไม้ข้างกาย โน้มตัวลงพลางสูดลมหายใจอย่างเจ็บปวด ช่วงหลายวันที่ผ่านมาถูกไอ้สารเลวนั่นจงใจทรมาน ทำให้เขาต้องทนทุกข์ไม่น้อย

จนถึงตอนนี้เขายังคงหวาดผวาไม่หาย

นั่นมันใช่สิ่งที่มนุษย์ควรมีจริง ๆ เหรอ?!

เมื่อนึกย้อนถึงการทรมานที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์เหล่านั้น เขาก็ตระหนักถึงสถานการณ์อันเลวร้ายของตัวเองมากขึ้น

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่อยากประสบเรื่องแบบนั้นเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด

เขาจะต้องหนีออกจากที่นี่ให้ได้!

ห้ามถูกจับกลับไปเด็ดขาด!

ฉืออิ่งกัดฟันแน่น ก้าวเท้าเดินหน้าต่อ