กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 187 หนี!
สัตว์อสูรขั้นห้าและขั้นหกทยอยกันมาเป็นระลอก ทว่าพอเหยียบเข้ามาในที่แห่งนี้ก็ถูกข่ายฟ้าตาข่ายดินที่ราชันเถาหนามโลหิตกินคนวางไว้รัดพัน ก่อนจะถูกดูดโลหิตแก่นแท้ไปอย่างรวดเร็ว
โดยรอบมีแต่ซากสัตว์อสูรที่ถูกดูดจนแห้ง ไม่มีเลือดสักหยดไหลออกมา เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ หยุนจื่อโม่และพวกต่างรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
หากมีสัตว์อสูรขั้นหกบุกเข้ามา โหลวมู่เยียนจะปล่อยให้พวกเขาต่อสู้กันก่อน เพื่อฝึกฝนความสามารถในการรับมือศัตรู รอจนพอได้ที่แล้วจึงค่อยปล่อยให้เสวี่ยเสวี่ยดื่มกินอย่างเต็มอิ่ม
“สัตว์อสูรขั้นเจ็ดมาแล้ว” แววตาเฉยเมยของโม่เหยียนพลันหรี่ลง