บทที่ 162 นายท่านทำตัวรุนแรงเช่นนี้ดีจริงหรือ

บทที่ 162 นายท่านทำตัวรุนแรงเช่นนี้ดีจริงหรือ?

“ข้ายอมแล้ว ข้ายอมแล้ว อย่าตีอีกเลย!”

ราชันเถาหนามโลหิตกินคนปวดไปทั้งร่าง ในที่สุดก็ทนหมัดที่ยังคงร่วงลงมาใส่ไม่หยุดและมีเปลวเพลิงทองม่วงหุ้มอยู่ไม่ไหว จึงร้องยอมจำนนออกมา

โหลวมู่มือหนึ่งจับเถาหลักของมัน อีกมือกำหมัดชกไม่ยั้ง เมื่อได้ยินจู่ ๆ ว่ามันยอมแล้วก็ขมวดคิ้ว “ข้ายังตีไม่พอเลย เหตุใดเจ้าไม่ตอบโต้? ข้าออกแรงอยู่ฝ่ายเดียว ช่างน่าเบื่อจริง”

นานทีจะได้ต่อสู้อย่างเต็มที่ ร่างแท้ของราชันเถาหนามโลหิตกินคนทนทานต่อการซ้อม นางจึงถือโอกาสระบายอารมณ์ไปด้วย เพียงอย่างเดียวที่ไม่พอใจคือพฤกษาอสูรตนนี้เอาแต่หลบ แม้ตอบโต้ก็ยังเบาหวิวไม่เจ็บไม่คัน ทำให้นางหมดสนุกไปครึ่งหนึ่ง

“...” ราชันเถาหนามโลหิตกินคนอยากคุกเข่าลงจริง ๆ