บทที่ 161 ตีจนกว่าเจ้าจะยอม!

บทที่ 161 ตีจนกว่าเจ้าจะยอม!

“ยอมจำนนหรือไม่?” เสียงของโหลวมู่เฉียบขาดและแฝงความองอาจอยู่หลายส่วน

ราชันเถาหนามโลหิตกินคนเห็นสตรีตรงหน้ามีรูปโฉมงดงามราวบุปผา รูปร่างอรชรยืนตระหง่าน ชายอาภรณ์สีม่วงอ่อนพลิ้วไหวตามลม เผยท่าทีอิสระหยิ่งผยองเหนือหล้า

ใบหน้าที่มีความเป็นมนุษย์ของมันเผยความขุ่นเคือง หญิงผู้นี้คิดจะสยบมันเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณ แต่เพลิงวิญญาณทองม่วงนั่นร้ายกาจเกินไป มันถูกกดข่มจนหมดทางสู้ สู้ก็สู้ไม่ไหว

“ราชันผู้นี้ไม่ยอม” หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราชันเถาหนามโลหิตกินคนก็ฝืนใจพูด “แม่หนูน้อยที่มีตบะระดับราชันกระบี่อย่างเจ้าคิดจะจับราชันผู้นี้มาเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณหรือ ช่างเป็นเรื่องตลกเหลือเกิน”

โหลวมู่เลิกคิ้ว ไม่โกรธกลับหัวเราะ “เช่นนั้นคุณหนูผู้นี้จะตีจนกว่าเจ้าจะยอม”