บทที่ 152 หลิงเฟยหยาง

บทที่ 152 หลิงเฟยหยาง

“อยู่ไกลสุดขอบฟ้า ใกล้เพียงตรงหน้านี่เอง!”

โหลวมู่เยียนหัวเราะเบา ๆ พลางชี้ตัวเองบอกทั้งหลาย แววตาเป็นประกายระยับ ความมั่นใจที่แผ่ออกมาทำให้ทุกคนชะงักไป

“ยัยเด็กแสบ เจ้าพูดจริงหรือหลอกกันแน่?” หลิงหงจั๋วยื่นมือดีดหน้าผากโหลวมู่เยียน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อหลานสาว แต่เรื่องนี้ชวนให้เหลือเชื่อเกินไป พิษที่แม้แต่ท่านบรรพชนของตระกูลมู่ยังขจัดไม่ได้ หลานสาวของเขาจะรักษาได้หรือ?

หลิงจื่อหมิงยิ้มอย่างอับจนใจแล้วกล่าวว่า “เยียนเอ๋อร์ อย่าล้อพวกเราเล่นเลย”