กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 151 ไกลสุดขอบฟ้า ใกล้เพียงตรงหน้า
“คุณหนูลูกพี่ลูกน้อง! ท่านคือคุณหนูลูกพี่ลูกน้องใช่หรือไม่?”
เสียงเปี่ยมความยินดีและตื่นเต้นดังขึ้น โหลวมู่เยียนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นชายชราร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามา
“ท่านลุงเจิ้น” นางจำได้ว่าคนผู้นี้คือหัวหน้าผู้ดูแลจวนตระกูลหลิง ทั้งยังเป็นผู้อาวุโสที่ติดตามท่านตาของนางมาหลายปี
“เป็นคุณหนูลูกพี่ลูกน้องจริง ๆ ด้วย เผลอแวบเดียวก็ผ่านไป 5 ปีแล้ว แม่นางโตเป็นสาวงามแล้วนะขอรับ” หลิงเจิ้นเดินมาหยุดตรงหน้าโหลวมู่เยียน พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
คุณหนูลูกพี่ลูกน้องในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อ 5 ปีก่อนราวฟ้ากับดิน ไม่เพียงงามล่มเมือง แม้แต่บุคลิกก็เปลี่ยนไปจนเขาแทบจำไม่ได้