บทที่ 153 พิษคำสาปโลหิต

บทที่ 153 พิษคำสาปโลหิต

ในดวงตาดำสนิทของหลิงเฟยหยางยังสงบนิ่งไร้คลื่น ทว่าแฝงความลุ่มลึกที่ไม่มีผู้ใดมองออก ครั้นได้ยินโหลวมู่เยียนพูดออกมาโดยไม่ทันคิด หัวใจของเขาก็ถูกกระแทกอย่างแรงโดยไม่อาจควบคุม

นับแต่เป็นอัมพาตและต้องนั่งบนรถเข็น เขาไม่เคยละทิ้งความหวังที่จะมีชีวิตรอดและมีชีวิตต่อไป เพียงแต่กาลเวลาผันผ่าน หมอยาและนักปรุงโอสถมากมายแวะเวียนกันมาแล้วจากไป ผลลัพธ์สุดท้ายล้วนจนปัญญา

3 ปีแล้ว จากความคาดหวังและตื่นเต้นในช่วงแรก เขาค่อย ๆ กลายเป็นคนจิตใจสงบนิ่งดุจสายน้ำในตอนนี้ ไม่นึกเลยว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวจะทำให้หัวใจที่แทบเหือดแห้งของเขาเหมือนได้รับกระแสน้ำมาหล่อเลี้ยง จนค่อย ๆ กลับมามีชีวิต

“เยียนเอ๋อร์ เจ้าจะถอนพิษให้ข้าอย่างไร?”