บทที่ 18 สังหารกลับ

บทที่ 18 สังหารกลับ

หลังหมิงซิวจากไป โหลวมู่กวาดตามองรอบด้าน แล้วปล่อยพลังจิตตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าในป่าแห่งนี้ไม่มีอันตราย นางก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูงใหญ่ใบดก ซ่อนร่างไว้ท่ามกลางใบไม้ เอนพิงลำต้นหลับตาฟื้นกำลัง

เมื่อแสงอาทิตย์แรกยามรุ่งอรุณของวันรุ่งขึ้นสาดลงบนเทือกเขาเพลิงสุดขั้ว โหลวมู่ก็ลืมตา ยืดเส้นยืดสาย ใบหน้าเล็กก็ไม่ซีดขาวอีกแล้ว

เมื่อคืนหลังกินโอสถฟื้นปราณไปหนึ่งเม็ด สภาพจิตใจก็ดีขึ้นมากจริง ๆ หลังดูดซับพลังมาตลอดคืน ภายในร่างยังเหลือพลังวิญญาณอยู่สายหนึ่ง ทำให้นางมั่นใจขึ้นอีกส่วนว่าจะเดินออกจากบริเวณรอบนอกไปได้ด้วยตัวเอง