บทที่ 17 หมิงซิว

บทที่ 17 หมิงซิว

เมื่อเห็นความคล่องแคล่วตรงไปตรงมาของหญิงสาวตัวน้อยโดยไม่เสแสร้ง หมิงซิวก็ชื่นชมอยู่ในใจมากขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจที่หาได้ยาก

“ได้ ข้าผู้นี้ตกลง”

โหลวมู่มองบุรุษอัจฉริยะเหนือสามัญที่ดูไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย แล้วลอบถอนใจ นี่แหละคือพลัง สิ่งที่คนอื่นมองเป็นสมบัติล้ำค่า สำหรับยอดฝีมือขั้นสูงแล้วกลับไม่ต่างอะไร เช่นเดียวกับตัวนางในอดีต

แต่นางไม่ใช่คนชอบคร่ำครวญถึงวันวาน ต่อให้ตายแล้วยังได้เกิดใหม่ในต่างโลก เป็นคนไร้ประโยชน์ก็ไม่เป็นไร สักวันนางจะต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้และก้าวเข้าสู่แถวหน้าของยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทาน