กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 19 สิบเก้า มอบโอสถ
เช้าตรู่วันถัดมา โหลวมู่เยียนก็ออกจากเทือกเขาเพลิงสุดขั้วไปพร้อมกับเย่ชิงหานและคนอื่น ๆ
โหลวมู่เยียนรีบกลับไปปรับปรุงกายาพิเศษ ส่วนเย่ชิงหานกับพวกก็มีธุระต้องจัดการ ดังนั้นตลอดทางพวกเขาจึงเร่งเดินทางแทบไม่หยุดพัก
“เจ้าปราบอสูรกิเลนเพลิงตัวนั้นได้แล้วหรือ?” ระหว่างพักที่สถานีพักม้าแห่งหนึ่ง โหลวมู่เยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนหันไปถามเย่ชิงหาน
เย่ชิงหานไม่รังเกียจความทรุดโทรมของสถานีพักม้า เขายกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยปัดใบชาออก แล้วพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ปราบได้แล้ว”
“จริงสิ มู่เยียน เจ้ายังมียาผงสีขาวแบบนั้นหรือไม่? ขายให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่”
ยาผงสีขาวที่โหลวมู่ปรุงขึ้นทำให้สัตว์อสูรขยับตัวไม่ได้ชั่วคราว สำหรับตระกูลใหญ่กระบี่วิญญาณอย่างพวกเขาที่เน้นฝึกสัตว์อสูรให้เชื่องแล้ว นับว่าเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง