เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 40 หมดแรงเพราะถูกเคี่ยวกรำ
“เกิดอะไรขึ้น? เพิ่งผ่านไปแค่สองวันเอง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?”
ระหว่างที่เหยียนอวี้ซีกำลังครุ่นคิด แววตาสีแดงฉานราวกับเลือดของลู่อวี้เจ๋อที่กำลังจ้องมองเขาก็ฉายความขัดแย้งขึ้นมาวูบหนึ่ง จากนั้นอีกฝ่ายก็รีบหลับตาลง ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นเช่นนั้น เหยียนอวี้ซีก็กำลังจะเอ่ยถาม ทว่าจู่ ๆ ลู่อวี้เจ๋อก็ลืมตาขึ้นเสียก่อน
เมื่อสบตากันอีกครั้ง ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นยังคงเหมือนเมื่อครู่ แต่ความรู้สึกขัดแย้งที่เคยปรากฏกลับหายไป เหลือเพียงความลุ่มลึกและว่างเปล่า ขณะเดียวกัน พลังงานมืดก็เริ่มแผ่กระจายออกจากร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง
เหยียนอวี้ซีเห็นเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดีแล้ว
“นาย...”
เพิ่งหลุดคำแรกออกจากปาก ริมฝีปากร้อนผ่าวคู่หนึ่งก็ประกบลงมาปิดกั้นคำพูดของเขาเสียก่อน
แตกต่างจากจุมพิตอ่อนโยนในยามที่อีกฝ่ายมีสติ และแตกต่างจากการขบกัดหยอกเย้าเพื่อเป็นการลงโทษ ครั้งนี้จุมพิตของลู่อวี้เจ๋อกลับรุนแรงและหยาบกระด้างอย่างผิดปกติ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นและร้อนผ่าว ฟันขบกัดริมฝีปากของเหยียนอวี้ซีราวกับต้องการกลืนกินอีกฝ่ายลงท้องทั้งเป็น
เหยียนอวี้ซีถูกจูบจนสมองมึนงงไปหมด