เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 38 ทำไมต้องดีกับฉันขนาดนี้ด้วย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหมดเรื่องให้กังวลแล้วหรือเปล่า คืนนั้นเหยียนอวี้ชีจึงหลับสนิทเป็นพิเศษ
เนื่องจากเมื่อคืนเข้านอนค่อนข้างเร็ว อีกทั้งยังนอนหลับได้อย่างเต็มอิ่ม เมื่อเหยียนอวี้ชีตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าจึงเพิ่งเริ่มสางเท่านั้น
เหยียนอวี้ชีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานเต็นท์อันมืดสลัว เนื่องจากเพิ่งตื่นนอน สติของเขาจึงยังไม่แจ่มชัดนัก ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งสมองถึงเริ่มกลับมาทำงานตามปกติ
ความทรงจำสุดท้ายก่อนหลับเมื่อคืนคือช่วงที่เขาฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพื่องีบพัก แต่ตอนนี้เขากลับนอนอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย
เมื่อนึกได้เช่นนั้น เหยียนอวี้ชีก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที ผ้าห่มที่คลุมร่างอยู่เลื่อนหล่นลงตามการเคลื่อนไหว เขาก้มมองเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าตัวเองสวมชุดนอนอยู่
เขาจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือขึ้นมานอนบนเตียงตั้งแต่เมื่อไร
นั่นหมายความว่าเมื่อคืนมีความเป็นไปได้สูงที่ลู่อวี้เจ๋อจะเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา แล้วอุ้มเขาขึ้นมานอนบนเตียง
เหยียนอวี้ชีเม้มริมฝีปาก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
ทำไมไม่ปลุกกันก่อนเล่า?