เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 37 เรื่องแบบนี้มีได้ไม่เกินสามครั้ง
“ไม่มีอะไร!” เหยียนอวี้ชีรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว พลางพยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง ขณะเดียวกัน มือทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก็กำลังวุ่นวาย มือหนึ่งถือแท็บเล็ตสมองกลอัจฉริยะเอาไว้ ส่วนอีกมือคลำหาปุ่มไม่กี่ปุ่มที่อยู่รอบตัวเครื่อง หวังจะกดให้หน้าจอดับหรือปิดเครื่องไปเลย
“ทำไมนายถึงกลับมาดึกขนาดนี้?” ด้วยความตื่นตระหนก เหยียนอวี้ชีจึงกดปุ่มมั่วไปหมด ขณะเดียวกันก็พยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
ลู่อวี้เจ๋อเหลือบมองแท็บเล็ตสมองกลอัจฉริยะที่เหยียนอวี้ชีซ่อนไว้แน่นระหว่างแผ่นหลังกับพนักเก้าอี้ ก่อนยืดตัวตรง ดึงเก้าอี้ข้าง ๆ ออกมาแล้วนั่งลง จากนั้นจึงมองเหยียนอวี้ชีอย่างครุ่นคิด
บทที่ 37 เรื่องแบบนี้มีได้ไม่เกินสามครั้ง
“ถามแบบนี้... กำลังเป็นห่วงฉันอยู่เหรอ?”
“แน่นอนว่า...”
คำว่า ‘ไม่ใช่’ ถูกเหยียนอวี้ชีกลืนกลับลงคออย่างยากลำบาก เขารีบปล่อยมือจากแท็บเล็ต ปล่อยให้มันแนบอยู่กับพนักเก้าอี้ด้านหลัง ก่อนยกมือทั้งสองขึ้น มือหนึ่งหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะ อีกมือหยิบถ้วยชาที่คว่ำอยู่ขึ้นมา รินชาใส่ถ้วยแล้วเลื่อนไปตรงหน้าลู่อวี้เจ๋อพร้อมรอยยิ้ม
“เซนทิเนลลู่อวี้เจ๋อทุ่มเททำงานเพื่อประเทศชาติและประชาชน ช่างเหน็ดเหนื่อยจริง ๆ ผมเชื่อว่าประชาชนบนดาวเทียนหลางจะต้องซาบซึ้งในความเสียสละของคุณอย่างแน่นอน”
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเปลี่ยนหัวข้อสนทนา!