เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 26 อาบน้ำทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้าเนี่ยนะ?
น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนฟังอันคุ้นเคยทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเหยียนอวี้ชีผ่อนคลายลงในทันที เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองคนที่กำลังโอบเขาไว้ในอ้อมแขน
ชายตรงหน้ามีบรรยากาศเย็นชาและน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจแผ่ออกมาทั่วร่าง เรือนผมสีเงินเจิดจ้าดูงดงามเป็นพิเศษภายใต้ม่านราตรี ดวงตาสีดำที่มีประกายแดงเรื่อเปล่งประกายวาววับ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ขณะจ้องมองไปเบื้องหน้า
เป็นลู่อวี้เจ๋อจริง ๆ ด้วย
ว่าแต่เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
อีกอย่าง ถึงเหยียนอวี้ชีจะรู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายปรากฏตัวมาช่วยได้ทันเวลา แต่เขากลายเป็นคนของลู่อวี้เจ๋อตั้งแต่เมื่อไหร่?
ขณะที่เหยียนอวี้ชีกำลังครุ่นคิด เสียงพูดเจือรอยยิ้มขอโทษก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
“ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ ผมแค่อยากแสดงความสามารถให้ไกด์เหยียนเห็น เพื่อให้เขารู้ว่าผมแข็งแกร่งพอจะปกป้องเขาได้เท่านั้นเอง ผมสาบานเลยว่าไม่ได้คิดจะทำร้ายเขาแม้แต่นิดเดียว”
เหยียนอวี้ชีละสายตาจากลู่อวี้เจ๋อ หันไปมองสีอวี้ชวนที่กำลังเกาศีรษะอย่างทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนและรู้สึกผิด
เหยียนอวี้ชีหรี่ตาลงโดยไม่พูดอะไร