เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 25 เขาเป็นสัตว์เลี้ยงของหมอนั่นหรือไง?
“ครับ” เหยียนอวี้ชีนตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่ต่างกัน
“ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็ไปล้างมือก่อน แล้วค่อยมากินข้าว”
เหยียนหนานจวิ้น ผู้เป็นพ่อของเหยียนอวี้ชีน ละสายตาจากลูกชายแล้วก้มลงอ่านหนังสือพิมพ์ในมือต่อ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“คุณชายคะ เดี๋ยวป้าพาไปค่ะ” เสียงของป้าจางดังขึ้นจากด้านหลัง
เหยียนอวี้ชีนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับเบา ๆ อีกครั้ง แล้วเดินตามป้าจางไปยังห้องล้างมือ
เดิมทีเขาคิดว่าด้วยนิสัยของเหยียนหนานจวิ้นที่เป็นมาโดยตลอด ท่าทีขอไปทีของเขาคงทำให้อีกฝ่ายตำหนิอย่างแน่นอน แต่ไม่คิดเลยว่าพ่อจะไม่โกรธแม้แต่น้อย
ไม่ใช่ว่าการที่พ่อไม่โกรธเป็นเรื่องไม่ดี เพียงแต่มันแตกต่างจากภาพจำเกี่ยวกับพ่อที่ฝังอยู่ในใจเขามาตลอดอย่างสิ้นเชิง
เหยียนอวี้ชีนเดินตามป้าจางไปล้างมือ ก่อนจะกลับออกมา แม้ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี แต่ระหว่างทางเขาก็พบว่าโครงสร้างและการตกแต่งภายในบ้านแทบไม่ต่างจากตอนที่เขาจากไปเลย
เมื่อกลับมาถึงห้องนั่งเล่น จ้าวเหวินซินก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว พอเห็นเขา เธอก็ยิ้มพร้อมกวักมือเรียก