เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 24 ที่จริงก็แค่คิดถึงนาย
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเหยียนอวี้ชีน ลู่อวี้เจ๋อจึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่เขาอยู่
เมื่อสายตาของทั้งสองประสานกัน มุมปากของลู่อวี้เจ๋อก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
หัวใจของเหยียนอวี้ชีนพลันกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า “ขึ้นมาสิ”
เขารู้ดีว่าถึงแม้จะอยู่ห่างกันขนาดนี้ แต่ด้วยความสามารถในการรับรู้ของลู่อวี้เจ๋อ ต่อให้เขาไม่ได้เปล่งเสียง อีกฝ่ายก็สามารถอ่านริมฝีปากและเข้าใจสิ่งที่เขาพูดได้
เป็นไปตามคาด ลู่อวี้เจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากเขาแล้วเดินตรงไปยังทางเข้าชั้นหนึ่งของอาคาร
เมื่อเห็นเช่นนั้น เหยียนอวี้ชีนก็ละสายตากลับมาเช่นกัน เขาปิดหน้าต่างบานเล็กที่เพิ่งเปิดออก ก่อนจะก้มลงสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นว่าตอนนี้ตนสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำอยู่ เหยียนอวี้ชีนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินกลับไปยังโซฟา วางสมองกลอัจฉริยะรูปทรงโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วตรงไปยังห้องแต่งตัวทันที
หลังเปลี่ยนเป็นชุดลำลองอย่างรวดเร็ว เหยียนอวี้ชีนก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัว ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ
นอกจากจานเค้กหนึ่งจานกับแก้วน้ำหนึ่งใบที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นแล้ว ทุกอย่างที่มองเห็นล้วนสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องเก็บกวาดอะไรเพิ่มเติม