เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลูหย่วนเต้าถูกตัดสินให้เนรเทศไปยังเฉียนโจว
คืนก่อนออกเดินทาง ชุยซื่อเหลียงตั้งใจมาเยี่ยมเขาในคุก
หลูหย่วนเต้าในคุกสวมชุดนักโทษสีซีดหม่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยย่นยับ ไม่หลงเหลือสง่าราศีเพื่อรักษาหน้าของท่านเสนาบดีในวันวานอีกต่อไป
เมื่อเห็นชุยซื่อเหลียงเดินเข้ามา แววตาขุ่นมัวของเขาก็มีประกายแสงวาบขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง เขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งบนกองฟาง “ท่านชุย…”
หากจะกล่าวว่าเขาไร้ซึ่งความคับแค้นใจที่ชุยซื่อเหลียงผลักตนออกมารับบาปแทน นั่นย่อมเป็นการหลอกตัวเอง
ทว่าทำอย่างไรได้ ในเมื่ออีกฝ่ายกำจุดตายของตนเอาไว้ในมือ ตนจึงจำต้องยอมจำนน
ยามนี้รักษาชีวิตเอาไว้ได้ เพียงถูกตัดสินเนรเทศ ก็นับเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายแล้ว
วันหน้าจะสามารถกลับคืนสู่เมืองหลวงได้หรือไม่ ยังต้องพึ่งพาการวิ่งเต้นของชุยซื่อเหลียง ยามนี้ย่อมไม่กล้าเผยความขุ่นเคืองออกมาแม้แต่ครึ่งคำ
สายตาของชุยซื่อเหลียงกวาดมองสภาพอนาถของเขา พลางเอ่ยเสียงเย็นชา “ท่านหลู พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว มีคำพูดบางอย่าง ข้าต้องพูดคุยกับเจ้าให้กระจ่าง”