เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลูหย่วนเต้าตายอยู่ระหว่างทางเนรเทศ มีข่าวว่าถูกโจรภูเขาดักปล้น ทว่าผู้มีสายตาแหลมคมเพียงมองปราดเดียว ย่อมรู้ว่าหาใช่เรื่องราวเช่นนั้นไม่
บางครา บางเรื่อง ย่อมมิจำเป็นต้องมีหลักฐานแน่ชัดอันใดแต่แรก
ขอเพียงคนส่วนใหญ่ยินยอมพร้อมใจจะเชื่อ “ความจริง” นั้นก็กลายเป็นข้อเท็จจริงที่ตอกตะปูบนแผ่นป้ายแน่นหนาแล้ว
เดิมทีผู้คนล้วนทราบดี ว่าหลูหย่วนเต้าเพียงออกมารับผิดแทนองค์ชายสอง แม้แต่ฝ่าบาทยังมิได้ลงทัณฑ์รุนแรงอันใด
ทว่ายามนี้หลูหย่วนเต้ากลับตายเสียแล้ว มิต้องสนใจว่าเขาตายอย่างไรกันแน่ ทั่วทั้งราชสำนักและบ้านเมืองต่างปักใจเชื่อไปแล้ว ว่าเป็นชุยซื่อเหลียงที่เกรงว่าเขาจะเปิดเผยความลับมากเกินไป จึงส่งคนไปฆ่าปิดปาก
แม้แต่ฝ่าบาทยามตรัสถึงเรื่องนี้กับขันทีสวีเป็นการส่วนพระองค์ ยังทรงลูบพระมัสสุพลางทอดถอนพระทัย “การลงมือครานี้ของชุยซื่อเหลียง ช่างใจร้อนเกินไปเสียแล้ว”
ผ่านเรื่องราวครานี้ สถานการณ์ในราชสำนักพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน