เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่นานนัก ขันทีสวีก็รีบนำชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมยาวผ้าสีน้ำเงินก้าวเข้ามาภายในโถง
คนผู้นั้นคิ้วตาคมคาย รูปร่างดูบอบบางเล็กน้อย ที่แท้คือเสี่ยวหลิงตังที่เปลี่ยนมาสวมอาภรณ์บุรุษนั่นเอง
“ราษฎรสามัญหลินต้าง ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
“ลุกขึ้นเถิด” ฝ่าบาททอดพระเนตรท่าทางอ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้ของเขา แววพระเนตรไหววูบด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเยาว์วัยถึงเพียงนี้ เชี่ยวชาญการรักษาโรคลมปวดศีรษะแล้วรึ”
เสี่ยวหลิงตังตอบอย่างสุขุม “ทูลฝ่าบาท นี่เป็นวิชาสืบทอดประจำตระกูลของราษฎร บรรพชนมุ่งศึกษาโรคจากลมโดยเฉพาะ ตัวข้าศึกษาตามมาแต่วัยเยาว์ แม้รักษาคนมาไม่นานนัก ทว่าก็สะสมประสบการณ์มาบ้าง อาจพอถวายแรงกายอันน้อยนิดเพื่อฝ่าบาทได้พ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่าบาททรงเห็นเขาเจรจาไม่ธรรมดา แม้เยาว์วัยทว่าไม่อ่อนน้อมหรือเย่อหยิ่งเกินควร จึงทรงพึงพระทัยเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน จึงยื่นข้อมือออกไปเพื่อการจับชีพจรตามคำขอ