เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพอย่างลนลาน
ในใจของเฉินเยี่ยนชิงกระตุกวูบ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลังในชั่วพริบตา
นางมาตั้งแต่เมื่อใดกัน
ถ้อยคำเหล่านั้นเมื่อครู่ นางได้ยินไปมากน้อยเพียงใด
หากนางล่วงรู้ว่าตนเองกำลังคิดอ่านจะหลุดพ้นจากการควบคุม ด้วยอุปนิสัยของนาง คงยากจะละเว้นเขาไปโดยง่าย
ส่วนเสิ่นชูหรงเพิ่งจะได้พบหลี่หยวนเจาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บ
นับแต่เมื่อคืนที่ถูกนางถือกระบี่ช่วยชีวิตออกมาจากดงมือสังหาร ในใจเขาก็มักจะมีความกระอักกระอ่วนที่อธิบายไม่ถูกอยู่เสมอ
แต่ก่อนยามเอ่ยถึงองค์หญิงใหญ่ผู้นี้ เขามักจะไม่ยอมลงให้อยู่เป็นส่วนใหญ่
ทว่าเมื่อคืนหากมิใช่นางรุดมาทันท่วงที ตนเองก็คงกลายเป็นดวงจิตไร้ร่างใต้คมดาบของมือสังหารไปเนิ่นนานแล้ว
เมื่อหวนนึกถึงถ้อยคำวาจาของตนในอดีต ก็บังเกิดความขวยเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกอยู่หลายส่วน