เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครั้นรอจนคนผู้นั้นจากไป หลี่หยวนเจาจึงคล้ายเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ “เฉินเยี่ยนชิงเล่า”
หรูโม่ถึงเพิ่งได้สติ นับตั้งแต่เมื่อคืนจัดการเรื่องมือสังหารเสร็จสิ้น ก็ไม่ได้เห็นเงาร่างของเฉินเยี่ยนชิงมานานแล้ว
“คงกำลังรักษาบาดแผลอยู่ตรงที่หมอหลวงเจ้าค่ะ บาดแผลบนแขนของเขาไม่เบาเลย หากองค์หญิงทรงตามหาเขา ผู้ใต้บังคับบัญชาจะไปเรียกเขากลับมาดีหรือไม่เจ้าคะ”
หลี่หยวนเจาลุกขึ้นยืน “มิต้อง ข้าจะไปเอง”
ยามนี้เฉินเยี่ยนชิงกำลังรักษาบาดแผลอยู่ตรงที่หมอหลวงจริง ๆ
บาดแผลความจริงพันแผลเรียบร้อยนานแล้ว ยาสมานแผลชั้นเลิศพอกอยู่บนผิวเนื้อ ความรู้สึกเจ็บปวดทุเลาลงไปเกินครึ่ง
ทว่าเขากลับรั้งรออยู่ที่นี่ ไม่อยากกลับไปเสียที
พูดให้ชัดเจน ก็เพียงแต่ไม่อยากพบหน้าสตรีผู้นั้น
ในใจเขายังคงรู้สึกทั้งอึดอัดทั้งเจ็บปวด มีความละอายใจจากการคิดไปเอง มีความปวดร้าวที่ถูกนางทำร้าย อีกทั้งยังมีข้อกังขาที่จนปัญญาจะทำตัวอย่างไรอยู่อีกเสี้ยวหนึ่ง