กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากกลับมาถึงกระโจมม่าน หลี่หยวนเจาเพิ่งจะนั่งลงบนตำแหน่งเจ้าตระกูล ก็เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “คุกเข่าลงไป”
เฉินเยี่ยนชิงชะงักไปชั่วครู่ ไม่เข้าใจว่าก่อนหน้านี้นางยังแย้มยิ้มบอกว่าจะมารับเขาอยู่เลย เหตุใดเพียงพริบตาเดียวจึงได้โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้
แต่สุดท้ายเขาก็มิกล้าถามมากความ ทำตามคำสั่งคุกเข่าลงบนพรมเสียงดัง “ตุ้บ”
ทว่าแผ่นหลังกลับยังคงเหยียดตรงดั่งพู่กัน
หลี่หยวนเจามองคนที่อยู่บนพื้นอย่างเย็นชา สายตาจับจ้องไปยังแขนซ้ายของเขาที่พันผ้าพันแผลเอาไว้จนแน่น
ในใจนางอดคิดมิได้ว่า หากดาบของมือสังหารเมื่อคืนวานนั้นเร็วขึ้นอีกเพียงเสี้ยวเดียว หากเขาหลบการโจมตีปลิดชีพนั้นไม่พ้น ก็คงช่วยประหยัดแรงของนางไปได้มากโข
เสียดายนัก...
เขากลับรอดชีวิตมาได้เสียอย่างนั้น