เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นคนตายสิ้นแล้ว ฝ่าบาทจึงได้สติกลับมาจากความตระหนกตกใจ สุดท้ายภายใต้การพยุงของขันทีสวี จึงฝืนประคองกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงได้
หลี่หยวนเจาเก็บกระบี่เข้าฝัก เดินมาเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท “เสด็จพ่อ มือสังหารถูกกำจัดแล้ว ท่านมิเป็นไรใช่หรือไม่เพคะ”
ฝ่าบาทถึงเพิ่งทรงคลายความตระหนก คว้าพระหัตถ์ของนางไว้หมับ สุรเสียงสั่นเครือ “มิเป็นไร มิเป็นไร... เชวี่ยหนู โชคดีที่มีเจ้า! หากมิใช่เจ้ามาได้ทันท่วงที...”
พระองค์ในยามนี้เนื่องด้วยทรงหวาดผวาในภายหลัง จึงบังเกิดความรู้สึกพึ่งพาบุตรสาวตรงหน้าอย่างแท้จริง
หลี่หยวนเจาตบหลังพระหัตถ์ของพระองค์เบา ๆ “เสด็จพ่อ ท่านทรงเป็นมังกรแท้บุตรสวรรค์ ย่อมมีทวยเทพคุ้มครอง เรื่องเร่งด่วนเวลานี้คือเสด็จกลับไปพักผ่อนในกระโจมก่อน เรื่องที่เหลือ ให้หม่อมฉันจัดการก็พอเพคะ”
ฝ่าบาทพยักพระพักตร์ติดต่อกัน ลุกขึ้นยืนภายใต้การพยุงของขันทีสวี
หลี่หยวนเจาหมุนกายกลับมาอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่เสิ่นชูหรงซึ่งอยู่ด้านข้าง
เขาค้ำดาบยืนอยู่ด้านข้าง กำลังกุมแขนที่มีโลหิตไหลริน
นางเอ่ยถามคล้ายห่วงใย “เจ้ามิเป็นไรกระมัง”
เสิ่นชูหรงชะงักไปชั่วครู่ ดูเหมือนคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ นางจะเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเช่นนี้