เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่หยวนเจาหัวเราะเบา ๆ ปลายนิ้วเลื่อนไล้ลงมาตามลำคอของเขา แล้วลากผ่านข้างเอวเขาแผ่วเบา “เรื่องนี้ยากเย็นอันใด”
นางช้อนสายตามองหางตาที่แดงระเรื่อของเขา “ขอเพียงเจ้าปรนนิบัติให้ดี…”
น้ำเสียงของนางกดต่ำลงแฝงความยั่วยวนอยู่หลายส่วน “สิ่งที่ข้าจะให้เจ้าได้ ย่อมมากกว่าที่เจ้าคิดไว้… มากนัก”
หลินเสวี่ยอั้นมองใบหน้าของนางที่อยู่ใกล้เพียงคืบ ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าหาญชั่วชีวิต หลับตาลง แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากลองขยับเข้าไปใกล้นางอย่างหยั่งเชิง
หลี่หยวนเจามองท่าทางเช่นนี้ของเขา รอยยิ้มมุมปากลึกล้ำขึ้นอีกเล็กน้อย กำลังคิดจะตอบสนอง ทว่ากลับถูกเสียงตะโกนร้อนรนขัดจังหวะ
“องค์หญิง! เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
สิ้นเสียงไม่ทันไร ประตูกระโจมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
เฉินเยี่ยนชิงยืนอยู่ที่หน้าประตู พลันสบเข้ากับภาพบนเตียงนอนในแวบเดียว