เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนอื่น ๆ ในลานยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ทว่าหลี่หยวนเจาได้ละสายตากลับมาก่อนแล้ว เอ่ยกับหลินเสวี่ยอั้นว่า “เอาเถิด ต่อไปพวกมันจะไม่มารังแกเจ้าอีก ลุกขึ้นมาเถอะ”
ขณะพูด นางก็โน้มกายลงเล็กน้อย ยื่นมือไปทางหลินเสวี่ยอั้น
หลินเสวี่ยอั้นนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มองดูกองซากศพเหล่านั้น สีหน้าขาวซีดดั่งกระดาษ ในกระเพาะอาหารปั่นป่วนคลื่นเหียนมาเนิ่นนาน ทว่ากลับกัดริมฝีปากแน่น มิกล้าแม้แต่จะส่งเสียงขย้อนออกมา
ภาพโลหิตสาดกระจายเมื่อครู่ถาโถมซ้ำ ๆ ในหัวของเขา ขวัญผวาจนเรี่ยวแรงทั่วร่างอ่อนเปลี้ย
จนกระทั่งเหลือบไปเห็นความอดทนในแววตาของหลี่หยวนเจาจวนจะหมดลง เขาจึงได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน ยื่นมือสั่นเทาออกไปกุมมือของหลี่หยวนเจาไว้
ปลายนิ้วของหลี่หยวนเจาหดกระชับเล็กน้อย ออกแรงเบา ๆ ดึงเขาขึ้นมาจากพื้น
หลินเสวี่ยอั้นยืนไม่มั่นคง เซถลาจนแทบจะล้มพับ คว้าจับแขนเสื้อของหลี่หยวนเจาไว้ตามจิตสำนึก
ยามนี้หลี่หยวนเจาช่างมีความอดทนยิ่งนัก “ยังขี่ม้าไหวหรือไม่ ขึ้นมา ข้าจะพาเจ้ากลับไป”