เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของหลี่หยวนเจาหยุดอยู่ที่ร่างของหลินเสวี่ยอั้น นางมองดูฉากตรงหน้านี้ด้วยความสนใจยิ่ง
เฉินเยี่ยนชิงสัมผัสได้อย่างฉับไวว่า ดูเหมือนหลี่หยวนเจาจะสนใจบุรุษที่หน้าตาคล้ายสตรีผู้นี้ยิ่งนัก
ไม่รู้เพราะเหตุใด ภายในใจของเขาพลันบังเกิดความรู้สึกวิกฤตที่ยากจะสังเกตขึ้นมาสายหนึ่ง
เห็นเพียงหลินเสวี่ยอั้นกลิ้งตัวไปกับพื้นรอบหนึ่ง จึงฝืนทรงกายไว้ได้อย่างยากเย็น
เสื้อคลุมตัวนอกที่เดิมทีมีสีขาวดุจหิมะบนร่างเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและใบไม้แห้ง ชายเสื้อยังถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนขาดเป็นรอยแยกหนึ่งรอย
ท่าทางประหนึ่งเหม่ยเหรินตกยากที่รอคอยคนมาช่วยเหลือนั้น ชวนให้ผู้คนเวทนายิ่งนัก
“หนีสิ ไยจึงไม่หนีแล้วเล่า”
ชุยจิ่วหลางไสม้ามาเบื้องหน้าเขา ก้มมองเขาจากที่สูง
เหล่าคุณชายรอบข้างต่างก็พากันล้อมวงเข้ามา
“พวกเจ้าว่า…” คุณชายเจี่ยเอ่ยเย้าแหย่ “เนื้อตัวขาวผ่องเช่นนี้ เคยเล่นสนุกกับสตรีบ้างหรือไม่”