เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 516 ชีวิตที่เป็นอิสระ
“เฮ้อ ท่านอ๋องเป่ยจิ้งนี่ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง!”
ภายในจวนสกุลถง นายท่านถงเอนกายพิงตั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ มือที่สั่นอยู่บ้างแล้วของเขายิ่งสั่นหนักกว่าเดิม
นายท่านถงหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา หรี่ตาแล้วอ่านทีละคำทีละประโยคว่า
“เรียนท่านพ่อตา โปรดรับคำขอขมาจากบุตรเขยผู้ไร้มารยาทด้วย ข้าพึ่งรู้ว่าสตรีในจวนของข้ามิใช่พระชายาใหญ่!
สตรีผู้นี้มีเจตนาร้าย คิดวางแผนใส่ร้ายคนในจวนอยู่หลายครั้ง!
เคราะห์ดีที่ฟ้าตาข่ายกว้างแต่ไม่พลาดคนชั่ว นางถึงแก่ความตายกะทันหัน! เห็นแก่ปี้จวินที่ยังไม่กลับมา จึงมิได้รายงานเรื่องนี้ต่อสำนักราชวงศ์!…”
อ่านถึงตรงนี้ สีหน้าของนายท่านถงก็ยิ่งดูย่ำแย่ ริมฝีปากสั่นระริก คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่โกรธเสียจนพูดไม่ออก
ในที่สุด เขาก็หลับตาลงอย่างแรง แล้วขว้างจดหมายลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด