กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 514 เหลียนฮวากลับจวนอ๋อง
พี่อ้วนกุมมือเหลียนฮวาไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร!
เด็กสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับนางฟ้าผู้นั้น บัดนี้กลับเหม่อลอยไม่ต่างจากหุ่นไม้ ดูซื่อทื่อไปหมด!
“เหลียนฮวาเอ๋ย เหลียนฮวา เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่?”
พี่อ้วนถามอย่างร้อนใจ นางแทบอยากให้เหลียนฮวาเล่าอะไรให้ฟัง ระบายความทุกข์ในใจออกมาให้หมดก็คงดี!
เหลียนฮวาเพียงเหม่อมองเพดาน ผนังด่างพร้อยเต็มไปด้วยร่องรอยลมฝนกาลเวลา!
เห็นเช่นนั้น พี่อ้วนก็ยิ่งร้อนใจ รีบขึ้นเสียงถามว่า
“เหลียนฮวา คนพวกนั้นที่เจ้าพูดถึงเมื่อครู่เป็นใครกันแน่? พูดสักคำเถิด อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!”
ผ่านไปนานพอควร เหลียนฮวาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น