กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 508 เราจะไม่มีวันพรากจากกัน
เหลียนฮวาขดตัวอยู่ในอ้อมกอดกว้างใหญ่ของเถี่ยฉุย ปลายนิ้วของนางกำเสื้อชั้นในเนื้อหยาบของเขาไว้แน่น
เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย คล้ายกับว่าหยาดน้ำตาจะร่วงลงมาในวินาทีถัดไป
“พี่เถี่ยฉุย ท่านไม่เคยรังเกียจอดีตของข้าจริง ๆ หรือ?”
“ข้ามักฝันร้ายยามค่ำคืน ฝันว่าในท้ายที่สุดเราก็ต้องแยกจากกัน…”
แสงเทียนวูบไหว สะท้อนคราบน้ำตาตรงหางตาของนางที่ยังแห้งไม่สนิท ให้เห็นเลือนรางสว่างวาบสลับมืดสลัว ชวนให้ผู้พบเห็นอดเวทนามิได้