กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 503 คนโง่ทั้งบ้าน
ราตรีดำมืดดุจแพรไหมชุ่มหมึก หนักอึ้งทาบทับลงบนหลังคา
เถี่ยฉุยใจหายวาบ รีบซ่อนเหลียนฮวาไว้ในห้องด้านใน จากนั้นปิดประตูแล้วเดินออกไป
ฟ้ามืดแล้ว นกกระจอกบนขื่อพากันกระพือปีกบินว่อน
พี่อ้วนพิงกำแพงก่อนทรุดนั่งลง สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ขาทั้งสองสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเอ่ยปากได้สักคำ!
เถี่ยฉุยคว้าขี้เถ้าดำจากเตาไฟมาป้ายหน้าอย่างลวก ๆ หลายที แล้วขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ให้เส้นผมชี้กระเซิงเหมือนหญ้าแห้ง
เขาคว้าพลั่วเหล็กตรงมุมกำแพง คมเหล็กครูดพื้นจนสะเก็ดไฟกระเด็น ยังไม่ทันที่พี่อ้วนจะห้าม เขาก็เซถลาไปทางประตูใหญ่