กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 504 คืนสิ้นปีตามปฏิทินจีน
ในฤดูหนาวเดือนสิบสอง ลมเหนือพัดคำรามกระหน่ำบานหน้าต่างอย่างไร้ปรานี ส่งเสียงปึงปังราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกสลาย
เถี่ยฉุยกับพี่อ้วนยืนนิ่งงันราวคนโง่ ร่างแข็งทื่อประหนึ่งรูปสลักสองรูป ต่างมองหน้ากันอย่างทำอะไรไม่ถูก
มือของเถี่ยฉุยสั่นเทาเล็กน้อย สายตากวาดไปทั่วห้องอันมืดสลัวอย่างลนลาน พยายามมองหาเงาของเหลียนฮวาในพื้นที่คับแคบนี้
ส่วนพี่อ้วนค้นหาทั่วห้องอย่างร้อนใจ มือทั้งสองคลำไปตามทุกซอกทุกมุมไม่หยุด แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของเหลียนฮวา
“แค่ประเดี๋ยวเดียว นางหายไปได้อย่างไร?”