กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443 เถี่ยฉุยคนนี้รู้ใจตัวเองเสียที
“ท่านแม่ ท่านแม่…”
เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นดังขึ้น
หญิงสาวรู้สึกเพียงว่าศีรษะหนักอึ้ง นางยกมือเช็ดน้ำฝนบนใบหน้าอย่างแรง แปลกจริง ฝนหยุดตกแล้วหรือ? แล้วเด็กชายในความฝันเมื่อวันก่อนมายืนอยู่ข้างหน้าทำไม?
เมื่อครู่นางยังอยู่ท่ามกลางฝนกระหน่ำ เถี่ยฉุยกำลังช่วยซ่อมบ้านมิใช่หรือ? เหตุใดจู่ ๆ ถึงมีเด็กชายแปลกหน้าสองคนโผล่มา?
หญิงสาวยังไม่ทันตอบสนอง เด็กชายทั้งสองก็วิ่งเข้าหานางอย่างร่าเริงประหนึ่งลูกนกน้อยที่สยายปีก!
“ปี้จวิน เจ้าควรตื่นได้แล้ว!