กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 441 ตำรับยาที่ไม่สมบูรณ์
หมอหลวงแอบดึงท่านอ๋องไปยังด้านข้าง เขาเหลือบดูบ่าวไพร่ที่กำลังยุ่งกับงานของตน แล้วกระซิบบอกท่านอ๋องว่า
“ท่านอ๋อง อาการป่วยของซื่อจื่อครั้งนี้ช่างน่าสงสัย
กระหม่อมได้ยินมาว่า ในบ้านของตระกูลใหญ่แห่งหนึ่งในเมือง มีบ่าวไพร่หลายคนติดไข้ทรพิษ ตอนนี้แยกไปรักษาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!
แต่เหตุใดโรคจึงแพร่มาถึงจวนอ๋องได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ?”
ท่านอ๋องตั้งสติ แล้วถามหมอหลวงเสียงเบาว่า
“เช่นนั้นหมายความว่า มีคนจงใจทำให้หงเซวียนป่วยหรือ?”
ดูท่าแล้ว คงมีใครบางคนอดทนรอไม่ไหวเสียแล้ว!
แต่ใครกันที่กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าลงมือกับซื่อจื่อ?”
หมอหลวงเพิ่งเดินกลับไปข้างเตียงของหงเซวียน ท่านอ๋องจึงสังเกตเห็นเงาร่างงดงามที่คุ้นเคยยืนอยู่ด้านนอก