กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 หงเซวียนป่วยเป็นไข้ทรพิษ
“ไม่ ท่านสามี ไม่ต้องแล้ว พวกเราไม่ต้องสร้างสุสานเสื้อผ้าให้ลูกหรอก!
อย่างที่ท่านพูด พวกเราจะข้ามขุนเขาและท้องทะเล คารวะแด่อดีต แด่วันพรุ่งนี้ และแด่อนาคตที่ยังเปี่ยมชีวิตของเรา!
ปล่อยให้ลูกมีชีวิตอยู่ในใจข้าเถิด!”
เซียงอวิ๋นจับมือมู่หรงไว้ สายลมพัดเส้นผมงามของนางจนยุ่งเหยิง ณ วินาทีนี้ เซียงอวิ๋นปล่อยวางเรื่องราวในอดีตทั้งหมดแล้ว!
มู่หรงอวิ๋นไห่ขึ้นขี่ม้าพันธุ์ดีสีลูกเกาลัดพุทรา พาเซียงอวิ๋นมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ทั้งคู่ใฝ่ฝัน
ไต้อวี้กับท่านอ๋องยืนนิ่งอยู่หน้าจวนอ๋อง สายตาจับจ้องม้าที่กำลังวิ่งจากไป
ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งลงในชั่วขณะนี้