กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 ชั่วภพชั่วชาติไม่มีวันลืมเลือนกัน
ชั่วภพชั่วชาติไม่มีวันลืมเลือนกัน
ไต้อวี้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทั้งร่างแข็งค้าง สายตาจ้องท่านอ๋องไม่วาง คำพูดเมื่อครู่ของเขายังคงดังก้องอยู่ข้างหูนางไม่หยุด
หัวใจนางพลันบีบรัด ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกำไว้แน่น เขาสูญเสียความทรงจำจริงหรือ?
เห็นเพียงท่านอ๋องมีสีหน้าสับสน ดวงตาว่างเปล่า คล้ายไม่รู้จักผู้ใดในห้องเลยสักคน
เจียวโหรวกับซืออวี่ยืนอยู่ด้านข้าง แรกเริ่มพวกนางยังถามคำถามง่าย ๆ กับท่านอ๋องอยู่บ้าง ภายหลังเห็นเขาไม่สนใจ จึงกำชับไต้อวี้อีกเล็กน้อยแล้วจากไป
“ช่างเถิด ช่างเถิด…” ไต้อวี้พึมพำเสียงเบา “เพียงท่านอ๋องฟื้นขึ้นมาได้ ร่างกายปลอดภัย ก็ถือว่าสวรรค์เมตตาเป็นพิเศษแล้ว!”