กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 ท่านอ๋องความจำเสื่อม
ท่านอ๋องความจำเสื่อม
เมื่อเสี่ยวลู่จื่อได้ยินท่านอ๋องเรียกตนเองว่า “อาตมา” ก็พลันงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาเอามือเกาศีรษะไม่หยุด เมื่อเห็นไต้อวี้ส่งสัญญาณให้ เขาก็รีบยิ้มกล่าวว่า
“เซียนผู้สูงส่ง สวัสดีขอรับ บ่าวคำนับท่านแล้ว!
ให้ท่านหมอตรวจอาการก่อนดีกว่าขอรับ!”
หมอหลวงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่านอ๋องเป็นเช่นนี้ ก็อดสงสัยในใจไม่ได้
ท่านอ๋องเป็นอะไรไป?
หรือหมดสตินานเกินไปจนความจำเสื่อม?
ไม่น่าใช่กระมัง…
หมอหลวงผู้นั้นจำต้องเดินไปข้างท่านอ๋องอย่างระมัดระวัง เพื่อตรวจชีพจรให้