เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 ในใจเขามีเพียงหลินไต้อวี้คนเดียว
เมื่อได้ยินพระชายาใหญ่กล่าวเช่นนั้น ท่านอ๋องก็อดถอนหายใจยาวในใจไม่ได้
เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง ราตรีมืดสนิท แสงจันทร์สาดลงบนลานเรือนดุจสายน้ำ
เมื่อนึกถึงวันนี้ที่หงเซวียนกว่าจะฟื้นขึ้นมาได้อย่างยากเย็น หัวใจของท่านอ๋องก็อ่อนลงในที่สุด
ช่างเถิด ช่างเถิด คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนพระชายาใหญ่ไปก่อนแล้วกัน
ท่านอ๋องค่อย ๆ เดินไปข้างเตียง สายตาหยุดอยู่ที่พระชายาใหญ่ซึ่งดูคล้ายหลับแต่ก็เหมือนไม่หลับ
นางหลับตาสนิท คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับกำลังวนเวียนอยู่ตรงขอบความฝัน
ท่านอ๋องไม่ได้ถอดเสื้อผ้า เพียงแง้มผ้าห่มขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เอนกายลงอย่างระมัดระวัง
ที่จริงพระชายาใหญ่รู้ดีอยู่แก่ใจ นางรู้ว่าตอนนี้คนที่ท่านอ๋องคิดถึงทุกลมหายใจคือหลินไต้อวี้
หากไม่ใช่เพราะเสี่ยวหลิงจื่อเฉลียวฉลาด ไปทักทายนักพรตจากอารามไป๋อวิ๋นไว้ตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้