เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 ข้าผู้เป็นอ๋องไปห้องไต้อวี้ได้หรือไม่
ท่านอ๋องก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้อง ก็เห็นหงเซวียนในเวลานี้ดูราวกับเป็นปกติ กำลังซบอิงอยู่ในอ้อมแขนพระชายาใหญ่อย่างเงียบ ๆ
พระชายาใหญ่ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเต็มใบหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น มือสั่นเทาค่อย ๆ ลูบแก้มน้อย ๆ ของหงเซวียน
หงเซวียนเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นท่านอ๋องเข้ามาก็เอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วว่า
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกหลับไปนานแสนนาน ฝันไปนานแสนนานเลย!”
ท่านอ๋องคิดว่าครั้งนี้ร่างกายของหงเซวียนเสียหายหนักนัก ยามนี้เด็กน้อยฟื้นแล้ว จึงอดก้าวเข้าไปกอดนางไว้แนบอกอย่างแน่นไม่ได้
ท่านอ๋องยิ้มพลางบอกหงเซวียนว่า “เซวียนเอ๋อร์ต้องรีบหายดีนะ ท่านพ่อจะสอนเจ้าเขียนอักษร ขี่ม้า ล่าสัตว์…”
หงเซวียนซุกใบหน้าเข้ากับอ้อมอกท่านอ๋อง แล้วพยักหน้าด้วยความยินดี