กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ทุกสิ่ง ‘สิ้นสุด’ แล้ว
นายท่านอวี๋ถือของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เดินมาที่เรือนเล็กของเซียงอวิ๋นอย่างตื่นเต้น
เขาคิดแต่จะรีบไปพบเซียงอวิ๋น ก้มหน้ามัวแต่เดิน ไม่คิดว่าจะชนเข้ากับสตรีคนหนึ่งเต็มแรง
ของเล่นในมือเขาร่วงกระจายเกลื่อนพื้นในพริบตา
นายท่านอวี๋กำลังจะโกรธและด่าทอ พอเงยหน้าขึ้นเห็นหน้าสตรีผู้นั้นก็รู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง
สตรีคนนั้นเดินอย่างรีบร้อน หางตายังมีน้ำตาคลออยู่ นายท่านอวี๋พลันหายโกรธ จึงให้บ่าวชายช่วยประคองนางขึ้นมา
ทั้งสองทักทายกันสองสามคำ เมื่อเห็นว่าสตรีผู้นั้นไม่เป็นอะไร นายท่านอวี๋ก็รีบเดินเข้าเรือนเล็กไปอย่างตื่นเต้น
มองแผ่นหลังของนายท่านอวี๋ สตรีผู้นั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในใจปวดร้าวราวกับมีบางสิ่งค่อย ๆ ฉีกทึ้ง