กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 คุณชายเรือนอี๋หงพบหน้าน้องหลิน
นายท่านอวี๋เพิ่งจากไป เซียงอวิ๋นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอุ้มเด็ก รู้สึกราวกับมีแผลฉีกเปิดขึ้นในใจ เจ็บปวดเหลือเกิน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เด็กก็หลับ จื่อเจวียนจึงเดินเข้ามา
“แม่นางอวิ๋น ดูสิว่าข้ายกอะไรมาให้ท่าน?
ข้าออกไปซื้อไก่ดำมาตั้งแต่เช้า เคี่ยวกับตั่งเซินและเก๋ากี้ ท่านลองชิมดูเถิด”
พูดจบ จื่อเจวียนก็ยกซุปไก่ดำชามหนึ่งให้เซียงอวิ๋น
เซียงอวิ๋นมองชามซุปอย่างเหม่อลอย ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา นางบอกจื่อเจวียนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ลำบากเจ้าแล้ว แต่ข้าไม่อยากอาหาร”
“ไม่อยากอาหารหรือ?”
จื่อเจวียนตกใจมากเมื่อได้ยิน ครั้นมองอีกทีก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเซียงอวิ๋นกำลังร้องไห้