กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218 ลูกเป็นของข้าเพียงคนเดียว
ได้ยินเสียง “เพล้ง” ดังสนั่น เซียงอวิ๋นก็ฟาดชามในมือลงพื้นอย่างแรง
เสียงแตกดังขึ้นฉีกความเงียบในห้อง ราวกับสายฟ้าฟาดกึกก้อง ทำให้เด็กที่กำลังหลับอยู่ในห้องด้านนอกตกใจร้องไห้จ้าขึ้นมา
“อา…”
จื่อเจวียนได้ยินเสียงก็รีบร้อนเข้ามา อุ้มเด็กที่ตกใจร้องไห้ขึ้น แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปข้างเซียงอวิ๋น
จื่อเจวียนตบหลังเด็กเบา ๆ อย่างอ่อนโยน พลางปลอบเสียงแผ่วว่า
“เด็กดี ไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ…”
ขณะเดียวกัน นางก็มองเซียงอวิ๋นอย่างระมัดระวัง พยายามคลี่คลายบรรยากาศตึงเครียดในยามนี้ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“แม่นางอวิ๋น ดูสิ เด็กตกใจจนร้องไห้แล้ว พวกท่านอย่าทะเลาะกันอีกเลยนะเจ้าคะ…”