เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219 ท่านอ๋องถูกธนูยิง
“อวี้เอ๋อร์ เปิ่นหวางคิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน!”
ท่านอ๋องสวมเกราะหนักอึ้ง ขี่ม้าตัวสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น
มองจากที่ไกล ๆ เห็นเพียงไต้อวี้ยืนงามสง่า
เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่เปี่ยมด้วยความคิดถึงของท่านอ๋อง ร่างบอบบางของนางก็สั่นไหวเล็กน้อย แล้วรีบหันกลับมา
นางเผยอริมฝีปากสีชาด เอ่ยว่า “ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ท่านอ๋องก็ลงจากม้า ลูบเส้นผมของไต้อวี้เบา ๆ ยิ้มพลางดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน
นางยื่นมือเรียวขาวออกไปอย่างอดใจรอไม่ไหว หมายจะคล้องมือใหญ่ของท่านอ๋อง
“ท่านอ๋อง ต้นหญ้าผู่เหนียวแน่นดุจเส้นไหม ศิลาใหญ่หนักแน่นมิแปรผัน!” ไต้อวี้พึมพำ
นางหลับตา ซบอยู่ในอ้อมแขนท่านอ๋อง ราวกับกาลเวลาทั้งหมดหยุดนิ่ง โลกนี้เหลือเพียงพวกนางสองคน