กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217 ผู้มีใจระแวงกลับก่อรอยร้าวขึ้นอีก
เมื่อได้ฟังมาถึงตรงนี้ เส้นสายที่ขึงตึงอยู่ในใจนายท่านอวี๋ก็ขาดผึงลงในที่สุด
เขาสะกดกลั้นความรู้สึกอันถาโถมในใจไว้ไม่ไหวอีกต่อไป จึงพุ่งไปยังหน้าเตียงของเซียงอวิ๋นราวกับลมกรรโชก
เพียงคิดว่าเซียงอวิ๋นกับลูกเกือบต้องตายพร้อมกัน ความรู้สึกผิดในใจก็เกินกว่าจะควบคุมได้
เขายื่นมือหยาบกร้านที่สั่นเทาเล็กน้อยออกไป กอบกุมมือเรียวขาวซีดของเซียงอวิ๋นไว้แน่น ขอบตาแดงก่ำ
เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า เจือสะอื้นเล็กน้อยว่า “อวิ๋นเอ๋อร์ เป็นความผิดของข้าทั้งหมด ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์มามากมาย
หากข้าไม่ทะเลาะกับเจ้า เจ้าก็คงไม่จากไป เจ้ากับลูกต้องลำบากแล้ว!”