กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 ไต้อวี้กับสาวใช้ต่างระบายความในใจ
“แม่นาง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
หลังทุกคนทยอยจากไป ในห้องกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงไต้อวี้กับสาวใช้ทั้งสองของนาง
เสี่ยวหลิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแม่นางหลินที่คุ้นเคยตรงหน้า น้ำตาเอ่อท้นออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่
น้ำตาไหลผ่านแก้มซีดขาวของนาง หยดลงบนเสื้อผ้าจนเปียกไปครึ่งตัว
“แม่นาง……ฮือ ๆ ๆ……”
เสี่ยวหลิงสะอื้นร่ำไห้ เสียงร้องนั้นราวกับเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ทั้งน่าเวทนาและเศร้าสร้อย
ดูเหมือนนางอยากระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่สั่งสมอยู่ในใจและความคิดถึงอันไร้ที่สิ้นสุดออกมาให้หมด
เมื่อเห็นเช่นนี้ ไต้อวี้ก็รีบก้าวเข้าไป จับมือทั้งสองข้างของเสี่ยวหลิงไว้แน่น แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่งว่า “เสี่ยวหลิง ข้ากลับมาแล้วมิใช่หรือ!